Переводы

Бабочка-однодневка

Села бабочка-однодневка на многолетнюю бруснику и начала восторгаться всем, что умела увидеть:— Солнце-то какое доброе и красивое! Роса — никакие самоцветы с ней не сравнятся! А луг-то какой зелёный, небо какое синее! А воздух? У меня даже не хватает слов, чтобы описать его! Одно только могу сказать: слава Богу — за всё!«Надо же — столько лет живу, и ничего этого не замечала!» — подумала брусника, а вслух сказала:— Ничего, завтра ты ко всему этому привыкнешь!— Завтра для меня уже не будет, — печально ответила бабочка, навсегда закрывая глаза.А брусника со стыдом призналась себе, что почти за сто лет она не увидела и, самое главное, не оценила всего того, что успела эта бабочка за один единственный день своей жизни.

Միօրյա թիթեռը նստեց տարեց լոռամրգի վրա և սկսեց հիանալ այն ամենով, ինչ տեսնում էր:-Արևը այնքա՜ն բարի և գեղեցիկ է: Վարդը՝ ոչ մի ծաղիկ նրա հետ չես համեմատի: Մարգագետինը այնքան կանաչ է, երկինքը՝ այնքան կապույտ: Իսկ օդը… անգամ բառերն են քիչ, որպեսզի նկարագրեմ այն: Այս ամենի համար միայն մի բան կարող եմ ասել՝ փառք Աստծո:
«Աստված իմ, այսքան տարի է ապրում եմ ու ոչինչ չեմ նկատել»,- մտածեց լոռամիրգը և բարձրաձայն ասաց.
-Ոչինչ, վաղը այս ամենինչը քեզ համար սովորական կդառնա:
-Վաղը ինձ համար արդեն չի լինի,- տխուր պատասխանեց թիթեռը և մշտապես փակեց աչքերը.
Իսկ լոռամիրգը ամաչելով խոստովանեց, որ համարյա հարյուր տարվա մեջ չի տեսել և ամենակարևորը՝ չի գնահատել այն ամենը, ինչը թիթեռը հասցրեց անել իր կյանքի միակ օրում:

Притча.

Одного мудреца часто спрашивали: -«Учитель, что будет с нами после смерти»? Старец только посмеивался, но ничего не отвечал. Однажды ученики решили допытаться, почему он никогда не отвечает на этот вопрос.

— А вы не замечали, что загробной жизнью интересуются именно те, кто не знает, что им делать с этой? — ответил старец. — Им просто нужна ещё одна жизнь, которую можно было бы прожить так же бестолково, как и первую.

— И всё-таки, есть жизнь после смерти или нет? — упорствовал один из учеников.

— Есть ли жизнь ДО смерти, — вот в чём вопрос. — ответил мудрец.

Մի իմաստունի հաճախ հարցնում էին,- «Ուսուցի՛չ, ի՞նչ կլինի մեզ հետ մահից հետո»: Ծերուկը միայն ծիծաղում էր ու ոչինչ չէր պատասխանում: Մի անգամ աշակերտները որոշեցին ի վերջո պարզել, թե ինչո՞ւ նա երբեք չի պատասխանում այդ հարցին:


-Իսկ դուք չե՞ք նկատել, որ անդրշիրիմյան կյանքով հետաքրքրվում են միայն նրանք, ովքեր չգիտեն այս կյանքի հետ ինչ անել,- պատասխանեց ծերունին,- Նրանց ուղղակի հարկավոր է ևս մեկ կյանք, որը կարող են ապրել այնպես անիմաստ, ինչպես առաջինը:

-Բայց ի վերջո, կա՞ կյանք մահից հետո,- պնդեց աշակերտներից մեկը.

-Կա՞ կյանք մահից առաջ, - սա է հարցը,- պատասխանեց իմաստունը:

Древняя притча

Бог слепил человека из глины, и остался у него неиспользованный кусок.

— Что ещё слепить тебе? — спросил Бог.

— Слепи мне счастье, — попросил человек.

Ничего не ответил Бог, и только положил человеку в ладонь оставшийся кусочек глины.

Աստված կավից մարդու ծեփեց և իր մոտ մի չօգտագործված կտոր մնաց.
-Էլ ի՞նչ քեզ համար ծեփեն,- հարցրեց Աստված.
-Ինձ երջանկություն ծեփիր,- խնդրեց մարդը.
Աստված ոչինչ չպատասխանեց, միայն կավի մնացած կտորը դրեց մարդու ձեռքի մեջ:
Ամեն ինչ դեպի լավն է գնում
Однажды  Акива отправился в путь, взяв с собой осла, петуха и фонарь. К вечеру дошёл он до деревни и попросил ночлега, но жители прогнали его да ещё надавали тумаков. Такое грубое отношение не пошатнуло в нём веры, и сказав: «Всё, что Бог ни делает, — всё к лучшему», — он устало поплелся ночевать в лес. Устроился поудобнее, съел кусочек хлеба, вдруг слышит — петух истошно кричит. Вскочил Акива, но успел увидеть лишь хвост лисицы, убегавшей прочь с петухом в зубах. Потеря петуха не поколебала веры в  Акиве, и снова сказав: «Всё, что Бог ни делает, — всё к лучшему», — сел он учить Тору при свете фонаря.
Вдруг поднялся ветер и задул огонь. Опять сказал ребе: «Всё, что Бог ни делает, — к лучшему», — и тут же заметил, что в темноте сбежал осёл. Огорчился  Акива потере осла, пожалел, что утром придётся долгий путь пешком проделать, поохал, повздыхал, но всё же повторил: «Всё, что Бог ни делает, — к лучшему». На следующее утро, пройдя всю дорогу пешком и уладив своё дело,  Акива возвращался домой. Дойдя до деревни, в которой с ним так скверно обошлись, он, к своему удивлению, увидел, что в ней нет ни единой живой души. Той же ночью, когда он просил ночлега и получил отказ, пришли разбойники и безжалостно всех поубивали. И подумал тогда  Акива: «Неисповедимы пути Господни. Разреши мне жители деревни остаться, разбойники наверняка убили бы меня вместе со всеми. А судя по следам, пришли они из лесу, значит, были они в нём одновременно со мной. Стоило им услышать крик петуха или осла или заметить свет фонаря — и меня бы уже не было в живых. Воистину, человек должен всегда полагаться на Бога!»
Մի անգամ Ակիվան ճանապարհ ընկավ, իր հետ վերցնելով մի ավանակ, աքաղաղ և լապտեր: Երեկոյան նա հասավ մի գյուղ և խնդրեց գիշերակաց, բայց բնակիչները նրան վռնդեցին և անգամ ծեծեցին:
Այսպիսի կոպիտ վերաբերմունքից նա իր հավատը չկորցրեց «Այն ինչ Աստված անում է, քեզ համար է անում»: Նա հոգնած պատրաստվեց անտառում քնելու: Հարմար տեղավորվեց, մի կտոր հաց կերավ և  հանկարծ լսեց, որ աքաղաղը ծղրտում է: Վեր թռավ տեղից, բայց հասցրեց տեսնել միայն աղվեսի պոչը տեսնել որը աքաղաղը բերանին փաղչում էր:
Աքաղաղի կորստից Ակիվան հավատը չկորցրեց և նորից ասաց,- «Այն ինչ Աստված չի անում, լավին է տանում»: նստեց և լապտերի լույսի տակ տորն էր սովորում:
Հանկարծ քամի բարձրացավ և հանգցրեց խարույկը: Նորից ինքն իրեն ասաց «Այն ինչ Աստված անում է, քեզ համար է անում» և հենց այդ պահին նկատեց, որ մթության մեջ ավանակը փախավ: Ակիվային տխրեցրեց ավանակի կորուստը, հիշեց որ առավոտյան պետք է երկար ճանապարհը անցնի ոտքով, հոգոց հանեց, բայց նորից կրկնեց «Այն ինչ Աստված անում է, քեզ համար է անում»:
Հաջորդ առավոտյան ամբողջ ճանապարհը ոտքով անցնելով և իր գործն ավարտելով Ակիվան վերադարցավ տուն: Հասնելով այն գյուղին որտեղ նրա հետ այդքան վատ էին վարվել, նա ի զարմանս իրեն տեսավ, որ այնտեղ ոչ մի կենդանի շունչ չկա: Հենց այն գիշեր, երբ նա գիշերելու տեղ խնդրեց և մերժվեց, ավազակներ էինն եկել և դաժանորեն բոլորին սպանել:

Եվ այդ ժամանակ Ակիվան մտածեց «Տիրոջ քայլերն անքննելի են: Եթե գյուղի բնակիչներն ինձ թողնեյին մնալ, ավազակները հավանաբար ինձ էլ բոլորի հետ կսպանեյին: Իսկ այստեղ ոտնահետքերից ելնելով նրանք անտառից են եկել, նշանակում է, որ նրանք այնտեղ եղել են ինձ հետ միաժամանակ : Եթե հանկարծ նրանք լսեյին աքաղաղի և ավանակի ձայնը կամ նկատեյին լապտերի լույսը, ապա ես էլ կենդանի չէի մնա: Իսկապես, մարդ պետք է միշտ հույսը Աստծո վրա դնի:»

Ինչո՞ւ են շնորհակալություն հայտնում


По лесной дороге шли двое – дедушка и мальчик. Было жарко, захотелось им пить. Путники подошли к ручью. Тихо журчала прохладная вода. Они наклонились, напились. – Спасибо тебе, ручей, – сказал дедушка. Мальчик засмеялся. – Вы зачем сказали ручью «спасибо»? – спросил он дедушку. – Ведь ручей не живой, не услышит ваших слов, не поймет вашей благодарности. – Это так. Если бы напился волк, он бы «спасибо» не сказал. А мы не волки, мы люди. Знаешь ли ты, для чего человек говорит «спасибо»? Подумай, кому нужно это слово? Мальчик задумался. Времени у него было много. Путь предстоял Долгий…
Երկու հոգի անտառով գնում էին՝ պապիկը և տղան: Շոգ էր, նրանք ցանկացան ջուր խմել: Ճամփորդները մոտեցան աղբյուրին: Կամաց կարկաճում էր ջուրը: Նրանք կռացան և խմեցին: -Շնորհակալություն քեզ աղբյուր,- ասաց պապիկը: Տղան ծիծաղեց: -Ինչո՞ւ աղբյուրին ասացիք շնորհակալություն,- հարցրեց պապիկին,- չէ որ այն կենդանի չէ, չի լսի ձեր բառերն ու չի հասկանա ձեր երախտիքը: -Այդպես է: Եթե գայլը խմեր, նա «շնորհակալություն» չէր ասի: Իսկ մենք գայլեր չենք, մենք մարդիկ ենք: Գիտե՞ս թե ինչու են մարդիկ ասում «շնորհակալություն»: Մտածիր, ո՞ւմ է պետք այդ բառը: Տղան մտածեց: Ժամանակ շատ ուներ: Ճանապարհը Երկար էր:

Ժամանակակից նորաձևություն

В современной жизни люди пытаются не отставать от моды. Они ходят по магазинам, потому что хотят быть одетыми по последней моде.

Некоторые люди становятся жертвами моды. Они всегда стараются опередить время и не отставать от моды. У моды есть много критиков, однако они, в какой-то степени, так же следуют моде. Мы не должны забывать: мы то, во что мы одеты. Мода отражает общество, частью которого она является. Она зависит от законов, религии и искусства. Но так же мода зависит от конкретных личностей.

Ժամանակակաից կյանքում մարդիկ փորձում են հետ չմնալ նորաձևությունից: Նրանք շրջում են խանութներով և փորձում հագնվել վերջին նորաձևությամբ:



Որոշ մարդիկ դառնում են նորաձևության զոհերը: Նրանք միշտ փորձում են առաջ գնալ և նորաձևությունից հետ չմնալ: Կան նորաձևության շատ քննադատներ, բայց նրանք էլ որոշ չափով հետևում են նորաձևությանը: Մենք չպետք է մոռանանք՝ մենք այն ենք ինչ որ հագել ենք: Նորաձևությունը արտացոլում է հասարակությունը, որը դրա մի մասնիկն է: Այն կախված է օրենքներից, կրոններից և արվեստից: Ինչպես նաև նորաձևությունը կախված է կոնկրետ անհատականությունից:

Կյանքի ճշմարտությունը


Когда-то давно старик открыл своему внуку одну жизненную истину:

— В каждом человеке идёт борьба, очень похожая на борьбу двух волков. Один волк представляет зло: зависть, ревность, сожаление, эгоизм, амбиции, ложь. Другой волк представляет добро: мир, любовь, надежду, истину, доброту и верность.

Внук, тронутый до глубины души словами деда, задумался, а потом спросил:

— А какой волк в конце побеждает?

Старик улыбнулся и ответил:

— Всегда побеждает тот волк, которого ты кормишь.

Վաղուց շատ վաղուց, ծերունին իր թոռնիկի համար բացահայտեց կյանքի ճշմարտությունը:

-Յուրաքանչյուր մարդու մեջ ինդանում է կռիվ, որը նման է գայլերի կռվին: Մի գայլ ներկայացնում է չարությունը՝ նախանձ, խանդ, ափսոսանք,եսասիրություն, գոռոզություն, ստախոսություն: Մյուս գայլը ներկայացնում է բարին՝ համերաշխություն, սեր, հույս, ճշմարտություն, բարություն և հավատարմություն:
Թոռնիկը մինչև հոգու խորքը ազդված ծերունու բառերից, մտածեց, իսկ հետո հարցրեց
-Իսկ, ո՞ր գայլը վերջում հաղթեց.
Իսկ ծերունին ժպտաց և պատասխանեց.
-Միշտ հաղթում է այն գայլը որին դու կերակրում էս:

Մխիթար Սեբաստացի



Мхитар Себастаци (настоящее имя Манук) училась в Себастиа светой ншан храме. А потом  храмах в Эчмиадзин, Севан и Карин.  В 1693 он отправился в Бериа (сейчас Халеп), где он познакомился с католическими миссионерами. В 1696 он был назначен монах священник, 1699 учитель. 1701 в Константинополь основил Объединение. 1705 от Римской власти набирает соглашение о создании храму, 1706 в Греческий крепость Метон приступила к строительству храма.
Մխիթար (իսկական անունը՝ Մանուկ) Սեբաստացին սովորել է Սեբաստիայի Սբ Նշան, ապա՝ Էջմիածնի, Սևանի, Կարինի վանքերում: 1693 թ-ին մեկնել է Բերիա (այժմ՝ Հալեպ), որտեղ ծանոթացել է կաթոլիկ միսիոներների հետ: 1696 թ-ին ձեռնադրվել է կուսակրոն քահանա, 1699 թ-ին՝ վարդապետ: 1701 թ-ին Կոստանդնուպոլսում հիմնադրել է միաբանություն: 1705 թ-ին Հռոմի իշխանություններից ձեռք բերելով վանք հիմնելու համաձայնություն՝ 1706 թ-ին Վենետիկին ենթակա Հունաստանի Մեթոն բերդաքաղաքում ձեռնամուխ է եղել վանքի կառուցմանը:
В 1712 великий Папа Римский наградил Себастаци званием первосвященника. Как избежать Турецких атак в 1715 году, община переехала в Венецию. В 1717 Венецианский Сенат с указом наградил обьединению остров светой Лазария. Здесь Себастаци устроил храм, открил школу, зделал единый работники.В светой Лазаре он занимался научно-исследовательской работы, которая привела к его учеников филологических исследований, зделать переводы, публикацию книг. После смерти Себастаци обшина в честь его називался Мхитарян. Еще при жизни его наградили Втарой Осветитель, Втарой Месроп и другие прозвища.
1712 թ-ին Հռոմի պապը Սեբաստացուն շնորհել է աբբահոր կոչում: Խուսափելով թուրքական հարձակումներից՝ 1715 թ-ին միաբանությունը տեղափոխվել է Վենետիկ: 1717 թ-ին Վենետիկի Ծերակույտը հրովարտակով Սբ Ղազար կղզին շնորհել է միաբանությանը: Այստեղ Սեբաստացին կառուցել է եկեղեցի, բացել դպրոց, պատրաստել է միաբան-գործիչներ: Սբ Ղազարում նա զբաղվել է մատենագիտական աշխատանքով, ղեկավարել իր սաների բանասիրական հետազոտական աշխատանքները, կատարել թարգմանություններ, հրատարակել գրքեր: Սեբաստացու մահվանից հետո միաբանությունը, ի պատիվ նրա, կոչվել է Մխիթարյան: Դեռևս կենդանության օրոք նրան մեծարել են Երկրորդ Լուսավորիչ ազգիս, Երկրորդ Մեսրոպ և այլ պատվանուններով:
Мхитар Себастаци автор первой грамматической книги «Դուռն քերականության աշխարհաբար լեզվին հայոց» (1727 год).Он писал состав где изучал ... …, синтаксис, установить правила, упоминалась правописания и других вопросов. Книга Себастаци «Բառգիրք հայկազյան լեզվով» большая армянская достижения. Книга сегодня тоже в большом уровне. Замечает книга «Տաղարան» (1727 год) коллекция, часть чви стихи сегодня поет. Лучшие рукописи с сравнением опубликавал Библия (1733–35 г.) еше саздал книгу «Ավետյաց երկրի աշխարհացույցը» (1746 г.)
Մխիթար Սեբաստացին աշխարհաբարի քերականության առաջին դասագրքի՝ «Դուռն քերականության աշխարհաբար լեզվին հայոց»-ի (1727 թ.) հեղինակն է: Արժեքավոր է նաև նրա «Քերականություն գրաբար լեզվի հայկազյան սեռի» (1730 թ.) երկը, որտեղ քննել է գրաբարի ձևաբանությունը, շարահյուսությունը, սահմանել կանոններ, անդրադարձել ուղղագրության և այլ հարցերի: Հայագիտական մեծ նվաճում է Սեբաստացու «Բառգիրք հայկազյան լեզվի» (2 հատոր, 1749–69 թթ.) աշխատությունը, որն այսօր էլ ունի բացառիկ արժեք. ընդգրկում է ժամանակի հայերեն ձեռագիր ու տպագիր բառագանձը՝ ավելի քան 100 հզ. բառահոդված: Ուշագրավ է նաև նրա «Տաղարան» (1727 թ.) ժողովածուն, որի բանաստեղծությունների մի մասը, որպես շարական, Սեբաստացու երաժշտությամբ, երգում են ցայսօր: Լավագույն ձեռագրերի համեմատությամբ հրատարակել է Աստվածաշունչ (1733–35 թթ.), կազմել է նաև «Ավետյաց երկրի աշխարհացույցը» (1746 թ.):
Мхитар Себастаци (настоящее имя Манук) училась в Себастиа светой ншан храме. А потом  храмах в Эчмиадзин, Севан и Карин.  В 1693 он отправился в Бериа (сейчас Халеп), где он познакомился с католическими миссионерами. В 1696 он был назначен монах священник, 1699 учитель. 1701 в Константинополь основил Объединение. 1705 от Римской власти набирает соглашение о создании храму, 1706 в Греческий крепость Метон приступила к строительству храма.
Մխիթար (իսկական անունը՝ Մանուկ) Սեբաստացին սովորել է Սեբաստիայի Սբ Նշան, ապա՝ Էջմիածնի, Սևանի, Կարինի վանքերում: 1693 թ-ին մեկնել է Բերիա (այժմ՝ Հալեպ), որտեղ ծանոթացել է կաթոլիկ միսիոներների հետ: 1696 թ-ին ձեռնադրվել է կուսակրոն քահանա, 1699 թ-ին՝ վարդապետ: 1701 թ-ին Կոստանդնուպոլսում հիմնադրել է միաբանություն: 1705 թ-ին Հռոմի իշխանություններից ձեռք բերելով վանք հիմնելու համաձայնություն՝ 1706 թ-ին Վենետիկին ենթակա Հունաստանի Մեթոն բերդաքաղաքում ձեռնամուխ է եղել վանքի կառուցմանը:
В 1712 великий Папа Римский наградил Себастаци званием первосвященника. Как избежать Турецких атак в 1715 году, община переехала в Венецию. В 1717 Венецианский Сенат с указом наградил обьединению остров светой Лазария. Здесь Себастаци устроил ьрам, открил школу, зделал единый работники.В светой Лазаре он занимался научно-исследовательской работы, которая привела к его учеников филологических исследований, зделать переводы, публикацию книг. После смерти Себастаци обшина в честь его називался Мхитарян. Еще при жизни его наградили Втарой Осветитель, Втарой Месроп и другие прозвища.
1712 թ-ին Հռոմի պապը Սեբաստացուն շնորհել է աբբահոր կոչում: Խուսափելով թուրքական հարձակումներից՝ 1715 թ-ին միաբանությունը տեղափոխվել է Վենետիկ: 1717 թ-ին Վենետիկի Ծերակույտը հրովարտակով Սբ Ղազար կղզին շնորհել է միաբանությանը: Այստեղ Սեբաստացին կառուցել է եկեղեցի, բացել դպրոց, պատրաստել է միաբան-գործիչներ: Սբ Ղազարում նա զբաղվել է մատենագիտական աշխատանքով, ղեկավարել իր սաների բանասիրական հետազոտական աշխատանքները, կատարել թարգմանություններ, հրատարակել գրքեր: Սեբաստացու մահվանից հետո միաբանությունը, ի պատիվ նրա, կոչվել է Մխիթարյան: Դեռևս կենդանության օրոք նրան մեծարել են Երկրորդ Լուսավորիչ ազգիս, Երկրորդ Մեսրոպ և այլ պատվանուններով:
Мхитар Себастаци автор первой грамматической книги «Դուռն քերականության աշխարհաբար լեզվին հայոց» (1727 год).Он писал состав где изучал ... …, синтаксис, установить правила, упоминалась правописания и других вопросов. Книга Себастаци «Բառգիրք հայկազյան լեզվով» большая армянская достижения. Книга сегодня тоже в большом уровне. Замечает книга «Տաղարան» (1727 год) коллекция, часть чви стихи сегодня поет. Лучшие рукописи с сравнением опубликавал Библия (1733–35 г.) еше саздал книгу «Ավետյաց երկրի աշխարհացույցը» (1746 г.)
Մխիթար Սեբաստացին աշխարհաբարի քերականության առաջին դասագրքի՝ «Դուռն քերականության աշխարհաբար լեզվին հայոց»-ի (1727 թ.) հեղինակն է: Արժեքավոր է նաև նրա «Քերականություն գրաբար լեզվի հայկազյան սեռի» (1730 թ.) երկը, որտեղ քննել է գրաբարի ձևաբանությունը, շարահյուսությունը, սահմանել կանոններ, անդրադարձել ուղղագրության և այլ հարցերի: Հայագիտական մեծ նվաճում է Սեբաստացու «Բառգիրք հայկազյան լեզվի» (2 հատոր, 1749–69 թթ.) աշխատությունը, որն այսօր էլ ունի բացառիկ արժեք. ընդգրկում է ժամանակի հայերեն ձեռագիր ու տպագիր բառագանձը՝ ավելի քան 100 հզ. բառահոդված: Ուշագրավ է նաև նրա «Տաղարան» (1727 թ.) ժողովածուն, որի բանաստեղծությունների մի մասը, որպես շարական, Սեբաստացու երաժշտությամբ, երգում են ցայսօր: Լավագույն ձեռագրերի համեմատությամբ հրատարակել է Աստվածաշունչ (1733–35 թթ.), կազմել է նաև «Ավետյաց երկրի աշխարհացույցը» (1746 թ.):

Լեգենդ

Ըստ հին ու շատ հայտնի լեգենդի, մի օր, Լիբանանի հրաշք անտառներում ծնվեցին երեք մայրի։ Մայրիները, ինչպես հայտնի է, շատ դանդաղ են աճում, այնպես որ մեր երեք ծառերը բավականին երկար ժամանակ ունեին մտածելու կյանքի և մահվան, մարդկանց ու բնության մասին։ Նրանք տեսան, թե ինչպես Լիբանան եկան Սողոմոն արքայի մարդիկ, և թե ինչպես հետո ասորեցիների հետ մարտերում ողջ երկիրը ողողվեց արյան գետերի մեջ։ Նրանք մոտիկից տեսան անգամ իրենց երդվյալ թշնամիներին` Իլյա մարգարեին և Իզաբելին: Նրանց ժամանակ էր, որ ստեղծվեց այբուբենը: Ու նրանք անընդհատ զարմանում էին, տեսնելով, թե ինչպես են գույնզգույն կտորներով բարձված քարավաններն անցնում իրենց կողքով:
По старой и очень популярной легенде, однажды в чудные ливанские леса родились три кедр. Кедры, как мы знаем, очень медленно растет, поэтому наши три дерева в течение довольно длительного времени, чтобы подумать о жизни и смерти, людей и природы. Они видели, как люди царя Соломона прилетел на Ливан, и как ассирийцы в боях по всей стране затоплены реки крови. Как только они получат, чтобы увидеть своих заклятых врагов Илья Пророк и Изабель. Их время было создание алфавита. Они были постоянно поражен, увидев, как лоскутное загружен караваны, проходящие через их среде.
Եվ մի գեղեցիկ օր նրանք որոշեցին խոսել ապագայի մասին.
- Այս ամենից հետո, ինչ ինձ բախտ վիճակվեց տեսնել,- ասաց առաջինը,- ես կուզեի դառնալ գահ, որին կնստեր աշխարհի ամենազորեղ թագավորը:
- Իսկ ես կուզեի դառնալ ինչ-որ բանի մի մասնիկը, ինչը հավետ կվերածեր Չարը Բարու, -ասաց երկրորդը:
- Ինչ վերաբերում է ինձ,- ասաց երրորդը,- ես երազում եմ, որ մարդիկ, ամեն անգամ նայելով ինձ, հիշեին Աստծուն:
Այդպես անցան երկար ու ձիգ տարիներ, և վերջապես, անտառում հայտնվեցին փայտահատները: Նրանք կտրեցին ծառերն ու տարան:
Ամեն մի ծառն ուներ իր նվիրական երազանքը, բայց իրականությունը երբեք չի հարցնում, թե ինչեր ենք երազում: Առաջին ծառից փարախ կառուցեցին, իսկ մնացորդներով` մսուր: Երկրորդից` կոպիտ, գյուղական աթոռներ ու սեղան սարքեցին, որոնք հետո ծախեցին կահույքավաճառին: Երրորդի գերանները վաճառել չհաջողվեց: Դրանցից տախտակներ սղոցեցին և դրեցին մեծ քաղաքի պահեստներից մեկում:
И в один прекрасный день они решили поговорить о будущем.
- После всего этого, я был достаточно удачлив, чтобы увидеть все, "сказал первый, я хотел бы стать трон общество придет посадить самого мощного царя в мире.
-Я хотел бы стать частью чего-то, что навсегда будет использоваться для добра, зла, говорит второй.
-А что касается меня, сказал третий, я мечтаю, чтобы люди, глядя на меня каждый раз, помнили о Боге.
Так прошло много лет, и, наконец в лесу появились забойщики. Они вырезали деревья и взяли со собой.
У каждое дерево было мечта, но реальность никогда не просил о чем мы мечтаем.
Из первой дерево, построили загон, а с остаток ясли. Из второго грубые деревянные, стулья и стол, которые затем продали. А балки третьего не могли продать. Из них пили доски и поставили в складе большого города.

Միշտ տրտնջում էին երեք ծառերն էլ. «Մեր փայտն այնքա~ն լավն էր, բայց ոչ-ոք չկարողացավ ինչպես հարկն է օգտագործել այն»:
Ժամանակն անցնում էր, և մի անգամ, մի ամուսնական զույգ գիշերելու տեղ չգտնելով, որոշեց մտնել ու գիշերը լուսացնել այն փարախում, որը կառուցված էր առաջին ծառի տախտակներից: Կինը հղի էր և հենց փարախում նա այդ գիշեր տղա ունեցավ, որին դրեց մսուրում, փափուկ դեզի վրա:
Три деревья всегда жаловались. "Наша древесина так много хорошего, но никто не мог правильно  использовать".
Время шло, и однажды у одной пары не было место спать решили оставаться в загоне. Оно устроена из первого дерево. Женщина была беременна и в том загоне ночью она родила мальчик, она поставила ребенку в мягкой кучи ясля.
Եվ այդ պահին առաջին ծառը հասկացավ, որ իր երազանքն իրականացավ. նա այդ գիշեր պահել էր Աշխարհի ամենակարող Թագավորին:
Մի քանի տարի անց, գյուղական մի սովորական խրճիթում մարդիկ նստեցին հաց ուտելու հենց այն սեղանի շուրջ, որը պատրաստված էր երկրորդ ծառի փայտերից: Մինչ ընթրիքը կսկսեին, մարդկանցից մեկը օրհնեց սեղանին դրված հացն ու գինին:
Եվ երկրորդ ծառն անմիջապես հասկացավ, որ ոչ սովորական այս ընթրիքին, ինքն ականատեսը դարձավ Մարդու և Աստվածայինի կապին:
И в этот момент первый дерево поняла что своя мечта сбилась и в ту ночь он держал самую могущую каролью.
Через несколько лет в простой деревянной доме люди сели что бы кушать. Они сели в тот столе которая было сделана из второго дерева. До обеда один из людей благословил хлеб и вино. И второе дерево сразу поняла, что в этом обычном обед, он увидел связь между человеческим и божественным.
Հաջորդ առավոտյան, երրորդ ծառի տախտակներից խաչ սարքեցին: Մի քանի ժամ անց, մի տանջված ու արյունոտված տղամարդու բերեցին և խաչեցին: Երրորդ ծառը սարսափեց իր ճակատագրից և սկսեց իր դաժան բախտն անիծել:
Սակայն երեք օր անց, նա հասկացավ իր բաժին բախտը: Մարդը, որ մեխված էր այդ խաչին, դարձավ Երկրի Լուսավորիչը: Իսկ իր տախտակներից սարքված խաչը, տանջանքների գործիքից վերափոխվեց հաղթանակի և հավատի խորհրդանիշի:
Այսպես կատարվեց նրանց ցանկությունները, այնպես, ինչպես միշտ լինում է մեր երազանքների հետ, դրանք կատարվում են, բայց լրիվ այլ կերպ, քան պատկերացնում ենք:
На следующее утро с таблетками из третьего дерево сделали крест. Через несколько часов принесли измученной кровавой мужчину и распинали. Третье дерево испугался и начал проклинать свою судьбу.
Но через три дня он осознал свою долю удачи. Человек, который был пригвожден к кресту, стал Просветителя. А его доски изготовлены крест, орудие пытки превратилось в символ победы и веры.
Для того, чтобы выполнить свои желания, как это всегда бывает в наших мечтах, они происходят, но совсем иначе, чем мы понимаем.

Սա ձեզ հաստատ կհետաքրքրի 

Найдена настоящая волщебная палочка
На юге Сирии археологи отыскали волшебную палочку с высеченными на ней двумя человеческими лицами. Находка была сделана возле кладбищи, где похоронены три десятка обезглавленых человек. Эксперты  считают, что палочка которой порядка девяти тысяч лет, использовалась в ритуалах погребения, а точнее при вызовах сверхьестественных сущесть.
-Находка очень необычная и действительно уникальная,- утверждает археолог Национального центра научных исследований Франции Франк Брамер.
Գտնվել է իսկական կախարդական փայտիկ
Սիրիայի հարավում հնագետները հայտնաբերել են «կախարդական փայտիկ», որի վրա փորագրված է երկու մարդկային դեմք: Հայտնագործությունը կատարվել է գերեզմանատան մոտ, որտեղ թաղված են երեսունգլխատված մարդ: Փորձագետները կարծում են, որ 10.000 տարվա պատմություն ունեցող կախարդական փայտիկնօգտագործվել է հուղարկավորությունների ժամանակ, ավելի կոնկրետ` գերբնական ուժերի կանչելու համար:
- Փնտրտուքների արդյունքները շատ արտասովոր և իսկապես բացառիկ են,- հավաստիացնում է ֆրանսիայի Ազգային գիտական հետազոտական կենտրոնի հնագետ Ֆրանկ Բրամերը:



Обнаружена подводная база инопланетян
В 10 километрах от побережнья Малибу (штат Калифорния) обнаружена некое подводное образование. На изображениях, полученных из Google Earth хорошо виден обьект овальной форми с огромной плоской вершиной и чем-то вроде колонн, за которым возможно, скрывается вход во внутренние помещения. 
База находится на глубине 600 метров и имеет почти 5 километров ширину. Некоторые считают, что это природное образование, другие уверждают, что база имеет инопланетное происхождение. Но все согласни с тем, что люди подобное создать не могли.
Есть еше одно, наиболее правдоподобное предположение, Дело в том, что Google получает данные для своих карт из разный источников. Полученные данные не всегда совпадают, и в дело вступают автоматические программы 3D-моделировония. А потому база скорее всего, создана компютером - об этом свидительствует несоответствие качества изображения находки и соседный районов. Окончательный ответ могут дать лишь подводные исследования.
Հայտնաբերվել է այլմոլորակայինների ստորջրյա բազա
Մալիբույի ափից տաս կիլոմետր հեռու հայտնաբերվել է ստորջրյա ինչ-որկառույց: Google Earth-ից ստացած նկարներում լավ երևում է օվալաձև օբյեկտը, մեծ տափակ գագաթով և ինչ-որ բան, կարծես սյուն, որի ետևում հավանաբար թաքնված է այդ հաստատության մուտքը: Բազան գտնվում է վեց հարյուր մետր խորության վրա և ունի հինգ կիլոմետր լայնություն: Ոմանք կարծում են, որ դա բնության արգասիք է, իսկ ուրիշները հավատացնոմ են, որ բազան այլմոլորակային ծագում ունի: Բայց բոլորը համաձայն են, որ մարդիկ ունակ չեն այսպիսի բան ստեղծելու: Կա նաև իրականությանն ավելի մոտ մի ենթադրություն: Բանն այն  է, որ Google-ը տեղեկություններ է ստանում իր քարտեզի համար տարբեր աղբյուրներից: Ստացված տեղեկություններն ու նկարները միշտ չէ, որ իրենց որակով համընկնում են և գործի են անցնում ավտոմատ ծրագրերը` 3D-մոդելավորումներըՀավանաբար, բազա կարծվող օբյեկտը այդպիսի մոդելավորման արդյունք է: Այդ մասին վկայում են նկարների և մոտակա տարածքների անհամապատասխանությունը: Վերջնական պատասխան կարող են տալ միայն ստորջրյա հետազոտությունները:


Хирурги Древней Сибири
В Минусинском региональном краеведческом музее им. Н.М. Мартянова хранятся удивительные артефакты. Среди них - набор хирургических инструментов, которому по самым скромным подсчетам, порядка 2,5 тысяч лет!
- В арсенале хирурги конца первого тысячелетия до нашей эри,- говорит ведуший научный сотрудник Института археологии и энтографии СО РАН Павел Волков,- были пилы для ампутации конечностей, пинцеты, медицинские зонды и даже аналог современного скальпеля - ланцет. Большая часть таких инструментов имелась и у европейских хорургов того времени, Однако пилами для ампутации, которым прудовали эскулапы Сибири целители Европы еше не пользовались.
Наличие подобный инструментов, а также человеческих черепов той эпохи со следами трепанации, говорит о том, что более двух тысяч лет назад сибирские хирурги делали необычайно сложные операции и не уступали в своем мастерстве древнегреческим и древнеримским специалистам.

Հին Սիբիրի վիրաբույժները
Մինուսինսկի շրջանի  Մարտյանովի անվան թանգարանում պահվում են զարմանալի արտեֆակտներ: Դրանց մեջ են մտնում վիրաբուժական գործիքներ, որոնց տարիքն ամենահամեստ հաշվարկով երկուսուկես հազար տարի է:
-Մեր թվարկությունից առաջ առաջին հազարամյակի վերջին Արսենալում վիրաբույժները,- ասում է հաղորդավար, գիտական ՍՕ ՌԱՆ հնեաբանության և միջատագիտության ինստիտուտի գործընկեր Պավել Վոլկովը,- սղոցներ ունեին անդամահատության համար, պինցետներ (նրբունելիներ), բժշկական զոնդեր և անգամ ժամանակակից նշտարի նմանօրինակԱյդ գործիքներից ոչ բոլորն այդ ժամանակվա եվրոպական վիրաբույժները ունեին: Հենց մեկը` սղոցը անդամահատության համար, որով Սիբիրի բժիշկներն էին աշխատում, Եվրոպայի բուժողները դեռ չէին օգտագործել:
Նման իրերի առկայությունը, ինչպես նաև այդ դարաշրջանի ոսկրաշախափմանհետքերով  մարդկանց գանգերը, վկայում են այն մասին, որ ավելի քան երկու հազար տարի առաջ, Սիբիրի վիրաբույժները կատարել են արտասովոր դժվար վիրահատություններ և իրենց վարպետությամբ չեն զիջել  հին հունական ու հինհռոմեական գործընկերներին:
Рептилоиды существовали!
Тайны ХХ века неоднократно писали о рептилоидах (серпентоидах) и о том, что они существовали на нашей планете тысячи лет назат и,  возможно, продолжают хить рядом с нами сейчас. В подтверждение этого испанские СПИ сообщают, что недавно в Мексике в штате Халиского при раскопках была найдена статуэтка с изображением странного существа, выглядевшого как... рептилоид. Находке не менее шести тысяч лет, а материал, из которого сделала статуэтка, до сих пор не определен.
Սողունակերպներ գոյություն են ունեցել
«XX դարի գաղտնիքները» բազմիցս գրել են բանականսողունակերպների մասին: Այն մասին, որ նրանք մեր մոլորակում գոյություն են ունեցել և հնարավոր է, որ շարունակում են ապրել մեզ հետ միասին: Դա հաստատելու համար իսպանական ԶԼՄ-ներըտեղեկացնում է, որ վերջերս Մեքսիկայում, Հալիսկոյինահանգում պեղումների միջոցով հայտնաբերվել է սողունակերպ արարածի արձանիկ: Հայտնագործությունը հավանաբար վեց հազար տարեկան է, իսկ թե ինչ նյութից է պատրաստված արձանիկը, մինչև հիմա չի պարզվել:
Մնաց գտնեն Գոմորը
Ամերիկյան հնագետները Նյու Մեխիկոյի համալսարանի պրոֆեսոր Ստիվեն Կոլլինզայի ղեկավարությամբ Տելլ-էլ-Համամ (Հորդանան) մարզում պեղումներ անցկացնելով վկայում են, որ հայտնաբերել են Աստվածաշնչական քաղաքՍոդոմը: Ըստ Աստվածաշնչի, Սոդոմը բնակեցված էր ագահ և նախանձ մարդկանցով, ովքեր իրենց ամբողջ կյանքում անձնատուր էին լինում մեղքերի գայթակղությանը: Աստված այդպես էլ չկարողացավ այդ քաղաքում գտնել մի արդարացի մարդու և այդ իսկ պատճառով ոչնչացրեց քաղաքը բոլոր բնակիչների հետ միասին: Հնագետները հայտնաբերել են տաս մետր բարձրությամբ և հինգ մետր լայնությամբ պատեր, որոնք ժամանակին շրջապատել էին քաղաքը: Գտնվել են հարուստ կերամիկայի շատ մնացորդներ, որոնք վկայում են, որ այնտեղի բնակիչները աղքատ չէին: Պեղումներն այժմ շարունակվում են:
Тайны ХХ века

Комментариев нет:

Отправить комментарий