Հ.Թումանյան Իմ երգը

Գանձեր ունեմ անտա՜կ, անծե՜ր,
Ես հարուստ եմ, ջա՜ն, ես հարուստ
Ծով բարություն, շընորհք ու սեր
Ճոխ պարգև եմ առել վերուստ։
Անհուն հանքը իմ գանձերի,
Սիրտս է առատ, լեն ու ազատ.
Ինչքան էլ որ բաշխեմ ձըրի—
Սերն անվերջ է, բարին՝ անհատ։

Երկյուղ չունեմ, ահ չունեմ ես
Գողից, չարից, չար փորձանքից,
Աշխարհքով մին՝ ահա էսպես
Շաղ եմ տալիս իմ բարձունքից։

Ես հարուստ եմ, ես բախտավոր
Իմ ծընընդյան պայծառ օրեն,
Էլ աշխարհ չեմ գալու հո նոր,
Իր տվածն եմ տալիս իրեն։

Այս բատաստեղծության մեջ գրողը խոսում է իր հոգու բարության, երջանկության և շնորհքի մասին: Քանի որ Աստված է իրեն այդ ամենը տվել, դրա համար էլ նա իր բարձունքից ուրիշներին էր այդ ամենը բաժանում.ուզում էր, որ նրանք էլ բարի դառնան, ազնիվ և իրենց հոգով հարուստ լինեն: Ինչքան էլ ուրիշներին բարություն էր բաժանում, մեկ է, բարությունը չի պակասում, մարում, սերն էլ չի հատնում 

Комментарии

Популярные сообщения из этого блога

Ծերունին և ծովը/ վերլուծություն

Հյուրընկալ Ժավախքը